دوستت دارم...!

تو را عاشقانه دوست دارم مثل گلهای بهاری و مثل پنجره های باز رو به دریا...

مثل گلهای عاشق در باغچه های انتظار...

تو را مثل خودت پاک و معصوم دوست دارم...

پس گوش کن من با سکوتم هزاران حرف ناگفته را با تو بازگو میکنم...

به من نگاه کن تا از نگاهم حرفهای ناگفته

در دلم را بخوانی... و بدانی که "دوستت دارم"

ღღمن دوستی با برگ نیلوفر گرفتم                از این کویر تلخ غربت پر گرفتمღღ

ღღبا عطر شب بوهای باران خورده ی مست     مانند مجنون عشق را از سر گرفتمღღ

ღღمن حرفهای آبی ات را دوست دارم            من با نگاهت مستی از ساغر گرفتمღღ

ღღروحت شبیه مرغزار و آسمان بود                از چشمهایت رنگی از شبدر گرفتمღღ

ღღهر لحظه ای از لحظه هایت آشنا بود              من با تمام لحظه هایت پر گفتمღღ

تو رو آهسته میبخشم...!

تو رو آهسته میبخشم اگر چه از تو دلگیرم  

بهت حق میدم عاشق شی اگر چه بی تو میمیرم

تو رو آهسته میبخشم تو که بی من سفر کردی  

تو که عاشق شدی اما دلم را بی خبر کردی

تو رو آهسته میبخشم که چشمانت شب دریاست  

تو که آغوش گرمت هم برای من مث رویاست

 

تو رو آهسته میبخشم که قلبم را رها کردی  

تو که قلب شکستم را به حرفی بر فنا کردی

تو رو آهسته میبخشم اگر چه از تو دلگیرم  

بهت حق میدم عاشق شی اگر چه بی تو میمیرم

تو رو آهسته میبخشم تویی که با منی اما  

تویی که خاطره ماندی برای یک دل تنها

تو رو آهسته میبخشم تو که چشمم به راه توست

تو که فانوس شبهایم دو چشم همچو ماه توست

تو رو آهسته میبخشم شکستم را تماشا کن  

سکوت و بغض شبهای غمینم را تو حاشا کن

تو رو آهسته میبخشم اگر چه ار تو دور هستم  

اگر دیگر ندیدی تو بدان از زندگی خسته ام

 تو رو آهسته میبخشم اگر چه از تو دلگیرم  

بهت حق میدم عاشق شی اگر چه بی تو میمیرم 

تو را با عشق می‌بوسم میونه خواب و بیداری  

بهم میخندی و انگار توام حس منو داری

تو دنیای منی اما تو دنیای تو من هیچم  

تو گوش لحظه‌های تو چه بی‌ آوازه می پیچم

چه معصومانه می‌خندی به من که از تو مایوسم  

به من که در حضور ماه تو رو با گریه می‌بوسم  

نگاه من پر از بغضه یه بغضی خالی‌ از امید  

نگاهی‌ که در آغوشش تو رو آهسته میبخشید

 تو رو آهسته میبخشم که حرف آخرم این است  

در این غمخانه ی تاریک دل من سخت غمگین است