خاک دارای پست ترین جایگاه در بین عالمیان می باشد زیرا که در برابر پذیرش آدمیان در میان خود سیری ناپذیر است و بی آنکه قدری از حرص و طمعش کاسته شود آدمیان را یکی  پس از دیگری در کام خود می کشد.

ولی با وجود این آسمان لطف خویش را از آن دریغ نمیدارد و نیاز مازادش را از آب بر او فرو میریزد تا با وجود آن سرزنده و شاداب شود! خاک هم به ناچار برای رهایی از شرمندگی و بار منت آسمان به گیاهان اجازه رویش و استفاده از منابعش را میدهد و در این میان این گیاهان هستند که بی منت ثمره این رویش را در اختیار آدمیان قرار میدهند و این گونه است که خاک کینه ای تمام ناشدنی را نسبت به انسان در دلش می گستراند و تا جایی پیش میرود که سالانه ملیون ها ملیون انسان را ( چه پاک سرشت و چه خاک سرشت)  در کام خود می کشد.

به راستی اگر خاک در برابر نعمت هایی که بالاجبار در اختیار گیاهان قرار می دهد چنین تاوانی از ما میگیرد، پس آسمان که مسبب این نعمات بوده و سرزندگی خاک هم از اوست خواستار چه تاوانی از ما و خاک و گیاهان خواهد بود؟

 

                                                          کیارش فرزین

                                                 مرغی جامانده از مسافران قاف