یاد دیروزهایم بخیر

خدامهمان خانه ام بود

روی صحن سجاده شریک رقص شاعرانه ام بود

اول دنیا،جایی که کوچه بن بست می شد

میعادگاه عشق بازی شبانه ام بود

یاد دیروزهایم بخیر

سیگارم که تمام می شد سجاده ام پهن بود

زن که بیرون می رفت سر کوچه قیصربود

آخر دنیا،جایی که پیاده روها تمام می شدند

فریبای شعرهای خط خطی ام غنچه بود

یاد دیروزهایم بخیر

سرنوشت  می بخشید،سرم شلوغ نبود

عشق در زیرزمین خانه ام زنجیر نبود

وسط دنیا،جایی که ماه تمام می شد

زنی که مهتاب می دزدید فرشته نبود

                                                                          محمدصادق ایاسخ